อ่านละครเรื่อง ทองเนื้อเก้า วันที่ 27 ต.ค. 56
ละม่อม พูดไม่ออกยื่นผ้าขี้ริ้วที่ซักบิดแล้วให้วันเฉลิมรับไปถูต่อ...ด้านยายแลรู้ ว่าลำยองขายทองเล่นการพนันจนหมดแล้วถึงได้ขายสมบัติในบ้าน ยายแลแม้จะเป็นนักเล่นเหมือนกันแต่ยังอุตส่าห์เตือนลูกสาวให้เลิกดีกว่า ลำยองนิ่งฟังอยู่เหมือนกัน“หางานอย่างอื่นทำซะเหอะวะลำยอง”
“พับถุงอยู่กับบ้านก็ได้ เขาให้ร้อยละตั้งสามบาท ลงทุนแค่แป้งเปียกอย่างเดียว”
“มือหงิก หลังแข็งตายกันพอดี”
“ยังไงก็ได้เงินมาอย่างสุจริตก็แล้วกัน”
“ขี้หมูขี้หมาก็ยังได้ค่าขนมให้ไอ้วันมันไปโรงเรียนนะโว้ย ลำยอง”
ลำยองนิ่ง...ทำใจลำบากที่จะเลิกนั่งจั่วไพ่แล้วมานั่งพับถุงกระดาษขาย
“ฉันรู้ว่ามันทำใจยาก แต่พี่ต้องหักดิบแล้วละ ใจแข็งซะอย่าง ไม่ต้องไปเหยียบมันแล้ว บ่อนไหนก็เหอะ”
ลำยองเดินไปที่บ่อน แต่พยายามหักใจไม่เล่น เธอยืนรอเมืองเทพอยู่ที่หน้าบ่อน พอเจอตัวก็ทวงเงินที่เขาเคยยืมไป
“พี่ยืมลำยองไปตั้งแต่เมื่อไหร่ พี่ว่าลำยองเอาของพี่ไปมากซะกว่านะ พี่ต่างหากต้องเป็นฝ่ายทวง...เท่านี้เหรอ...เรื่องที่อยากคุยกับพี่ โธ่...เสียเวลา” เมืองเทพจะกลับเข้าข้างใน ลำยองเรียกไว้
“พี่เทพแต่งงานกับลำยองได้ไหม”
เมืองเทพมองนิ่งสักพักนึงแล้วระเบิดหัวเราะออกมาราวกับเป็นเรื่องน่าขบขัน ที่สุด แล้วเดินเข้าบ่อนไปโดยไม่สนใจลำยองอีก...ลำยองเดินซึมกลับบ้านเพราะรู้ตัว ว่าท้องกับเมืองเทพ
ลำยองนั่งนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ยายแลเอาเกาเหลาเศษเนื้อมาให้เห็นท่าทางของลำยองก็มองอย่างสงสัย ยายแลวางชามเกาเหลาตรงหน้าลำยอง วันเฉลิมตักข้าวส่งให้
“กินข้าวสิวะ”
“ฉันไม่หิว” ยายแลตักข้าวเข้าปาก หันไปบอกวันเฉลิมให้กินเยอะ ๆ
“แม่...ฉันว่าฉันท้อง” ลำยองพูดราวกับคนละเมอ ยายแลชะงัก ตกใจข้าวแทบพรวดออกจากปาก
“ท้อง...กับใคร...พ่อเทพน่ะเรอะ”
“ก็มีอยู่คนเดียวน่ะแหละ”
“แล้วเอ็งบอกเขารึยัง เขาต้องรู้นา ยังไงเขาก็ต้องรับผิดชอบ”
“บอกแล้ว”
“แม่ว่าหนนี้ เอ็งน่าจะจดทะเบียนกะเขาให้เป็นเรื่องเป็นราวก็ดี สมบัติเขาเยอะไม่ใช่เรอะ ยังไงมันก็จะได้ตกมาถึงเอ็งมั่ง”
“เขาไม่ยอมจด ฉันจะไปบังคับเขาได้ยังไงล่ะแม่”
“เวรแล้วมึง...เวรแท้ ๆ” ยายแลอุทาน
ลำยองลุกออกไปไม่ยอมกินข้าว วันเฉลิมพอรู้ว่าแม่จะมีน้องอีกคนก็มาซักไซ้กับละม่อม...วันเฉลิมเป็นเด็ก ช่างพูดช่างซักถามจนบางครั้งละม่อมก็จนด้วยคำตอบเหมือนกัน
“พี่ม่อมแม่เขาจะมีน้อง ทำไมลุงเทพ เขาไม่มาอยู่บ้านเราล่ะ ลุงเทพเขาเป็นพ่อน้องในท้องแม่ไม่ใช่เหรอ”
“ใช่...แต่เขาคงไม่มาอยู่หรอก บ้านเขาก็มี เขาไม่ได้แต่งงานกับแม่วันนี่ เขาได้กันเฉย ๆ”
“ไม่ได้แต่งงานกัน...ทำไมมีลูกได้ล่ะ”
“ก็บอกแล้วเขาได้กันเฉย ๆ แต่เขาไม่ได้แต่งงานกัน” วันเฉลิมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
“คนสมัยนี้เขาก็ยังงี้แหละ เขาไม่ถือประ เพณีกันแล้ว ชอบกันก็ได้เสียกันง่าย ๆ”
“แล้วมันไม่ดีใช่ไหม...พี่ม่อม”
“มันจะดีได้ยังไงล่ะ ใจเร็วด่วนได้ ยังไม่ทันได้รู้จักนิสัยใจคอกันให้ดี ๆ เลย เป็นผู้หญิง ยังไงก็เสียเปรียบ”
“เสียเปรียบยังไง พี่ม่อม”
“ก็ต้องอุ้มท้องไปเก้าเดือน ต้องเลี้ยงลูกไปอีกนาน เหนื่อยจะตายเลี้ยงเด็กน่ะ”
“วันได้น้องผู้หญิงก็ดีสิ พี่ม่อม”
“ทำไมอยากได้น้องผู้หญิง”
“เด็กผู้หญิงน่ารักดี...เหมือนหนูสม หลานคุณยายวิมลบ้านถัดเราไปนี่ไง”
“แล้วถ้าออกมาเป็นเด็กผู้ชายล่ะ”
“ก็ได้ทั้งนั้นแหละ ยังไงก็น้องวันนี่นา พี่ม่อม”
เมืองเทพไม่ได้รวยจริงอย่างที่อวดโม้ และไม่ยอมรับผิดชอบส่งเสียลำยองเลย สุขภาพของลำยองเริ่มทรุดโทรม เพราะไม่มีเงินบำรุงและแต่งตัว ลำยงหากระดาษหนังสือพิมพ์มาสอนลำยองพับถุงขาย แต่ดูเหมือนวันเฉลิมจะเอาใจใส่ใจการพับถุงมากกว่าผู้เป็นแม่เสียอีก คุณยายวิมลนั้นเอ็นดูวันเฉลิม มักเอาหนังสือพิมพ์เก่า ๆ ให้วันเฉลิมเสมอ
แม่ปั้นกับพ่อสินคอยติดตามฟังข่าวคราวของลำยองอยู่เป็นประจำ ทั้งสองไม่เชื่อว่าลำยองจะกลับตัวกลับใจเริ่มต้นทำมาหากิน
“มันจะไปได้ซักกี่น้ำกันตาสิน คนอย่างอีลำยองน่ะเรอะ จะทำมาหากินอย่างคนอื่นเขาเป็น” แม่ปั้นไม่เชื่อ
“มันอาจได้คิด กลับตัวกลับใจแล้วก็ได้แม่ปั้น เห็นเขาว่ามันท้องลูกอีกคนแล้วด้วยนา” พ่อสินคิดในแง่ดี
“ฉันว่าแล้วไหมล่ะ ริก ๆ อย่างมัน ผัวใหม่มันเป็นใครกันล่ะ”
“มันก็เจอกันในบ่อนน่ะแหละ ร่ำรวยเพราะมรดกเยอะ แต่งานการไม่ทำ เล่นอย่างเดียว”
“ยังงี้ก็ถูกใจมันเลยล่ะสิ มันก็คงใช้วิธีเดิม ๆ น่ะแหละ ท้องซะจะได้จับเขาอยู่ แต่แกว่าไหมตาสิน ผู้ชายที่ไหนจะหน้าโง่ยอมให้มันจับ...”
“ฉันสงสารเด็กที่มันจะเกิดมามากกว่า ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรด้วยเลย”
“ไอ้วันมันดีใจไหมล่ะ จะได้น้องใหม่อีกคน”
“ก็ตามประสามันแหละแม่ปั้น แต่ฉันน่ะห่วงวันข้างหน้าของมันมากกว่า อีกหน่อย พอรู้ความมากกว่านี้ มันจะพาลเกลียดคนเป็นแม่ของมันเองรึเปล่า” พ่อสินพูดด้วยความรู้สึกกังวลใจ
เวลาเดียวกัน ลำยองทนนั่งพับถุงหลังขดหลังแข็งพับได้ไม่กี่สิบใบก็เลิกพับ แล้วออกไปนั่งที่เพิงขายก๋วยเตี๋ยวของลำยง คอยหาโอกาสตอนที่ลำยงเผลอ ขโมยเงินในกระป๋องเอาไปเข้าบ่อน หมายใจว่าจะได้พบกับเมืองเทพ แต่ก็ไม่เจอ...ลำยงเห็นเงินที่ขายก๋วยเตี๋ยวหายไป เหลือแต่เศษเหรียญก็รู้ทันทีว่าเป็นฝีมือของลำยอง จึงไปฟ้องยายแลกับตาปอ แต่ผู้เป็นพ่อแม่ก็ไม่มีปัญญาจะจัดการกับลำยองทำให้ลำยงนั่งเซ็งและเสียความ รู้สึก
วันเฉลิมหิ้วกระเป๋าหนังสือกลับจากโรงเรียนเห็นละม่อมนั่งพับถุงอยู่คนเดียว แม่ไม่อยู่บ้าน ละม่อมบอกว่ายังไม่ได้หุงข้าวเลย วันเฉลิมจึงหิ้วหม้ออวยไปที่ร้านของลำยงเพื่อขอน้ำซุปก๋วยเตี๋ยว วันเฉลิมส่งหม้อให้ชด ลำยงหงุดหงิดเห็นอยากจะด่าว่าแต่คิดอีกทีวันเฉลิมไม่รู้เรื่องด้วยจึงยั้ง ปากคำเอาไว้ พอรู้จากน้าสาวว่าแม่อยู่ในบ่อน วันเฉลิมก็ตามเข้าไป ลำยองกำลังลุ้นไพ่อยู่ก็สะดุ้ง
“ไอ้วัน...มึงมาทำไม”
“วันมาตามแม่ครับ”
“ตามทำไม กูนั่งแป๊บเดียว เดี๋ยวกูก็กลับเองแหละ มึงกลับบ้านไปซะ”
“แม่เอาเงินไปคืนน้าลำยงเถอะครับ”
“มึงพูดอะไร...ไอ้วัน...เงินอะไร” ลำยองโวยวาย
อ่านละครเรื่อง ทองเนื้อเก้า วันที่ 27 ต.ค. 56
ละครทองเนื้อเก้า บทประพันธ์โดย : โบตั๋นละครทองเนื้อเก้า บทโทรทัศน์โดย : ยิ่งยศ ปัญญา
ละครทองเนื้อเก้า กำกับการแสดงโดย : พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
ละครทองเนื้อเก้า ผลิตโดย : บริษัท แอค-อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด
ละครทองเนื้อเก้า ควบคุมการผลิตโดย : ธัญญา โสภณ
ละครทองเนื้อเก้า ละครแนว : ดราม่าเข้มข้น
ละครทองเนื้อเก้า ออกอากาศทุกวันจันทร์ - อังคาร เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา เดลินิวส์
