อ่านละครเรื่อง ทองเนื้อเก้า วันที่ 5 ต.ค. 56
สันต์พูดพร้อมกับอุ้มวันเฉลิมขึ้นมานั่งตักตัวเอง“ไอ้ปานมันว่า ไอ้วันมันหมาหัวเน่าไม่มีใครเอาซักคน”
“ไม่จริงหรอกครับหลวงลุง ผมน่ะอยากได้ลูกไปเลี้ยงใจแทบขาด แต่จนปัญญา เพราะผมคงหาเงินสองหมื่นมาให้ลำยองเขาไม่ได้หรอกครับ”
“นี่มันเห็นลูกในไส้เป็นผักเป็นปลาซื้อขายกันได้ด้วยเรอะ..เวรกรรม” หลวงตาปิ่นพูดอย่างปลง ๆ
“พี่สันต์จะเอาไอ้วันมันไปไหน”
“ก็เอาไปบ้านน่ะสิ”
“เอามันไปไม่ได้หรอก แม่เขาให้ฉันเป็นคนดูมัน”
“แล้วเอ็งดูมันรึเปล่าวะไอ้ปาน มัวแต่ไปเล่นทอยกองเอาเงินกัน” หลวงตาปิ่นว่า
“ไม่ได้เล่นทอยกองซะหน่อย เล่นไฮโลต่างหากหลวงลุง” ปานแก้ตัว
“ไอ้นี่..เดี๋ยวเถอะ” หลวงตาปิ่นทำเสียงดุ
“เอาภาระมาให้หลวงลุงแบบนี้มันไม่ดีหรอกนะปาน พี่จะเอาไอ้วันมันไปดูแลเอง”
“เดี๋ยวแม่กับพี่ลำยองด่าฉันเปิง เขาจ้างฉันเลี้ยงมันนา ไม่ได้ให้ดูเฉย ๆ”
สันต์ล้วงเงินให้ปานหนึ่งบาท ปานรับเงินมาอย่างดีใจ ยอมให้สันต์เอาวันเฉลิมไป แต่มีข้อแม้ว่าห้าโมงเย็นต้องอุ้มมาคืน...แม่ปั้นกับพ่อสินดีใจที่เห็นหลาน ช่วยกันดูแลและสอนวันเฉลิมตั้งไข่ สันต์นั่งมองลูกแล้วยิ้มอย่างมีความสุข
“กินข้าวกับไข่ตุ๋นก่อน อีกหน่อยฟันขึ้นแล้วย่าจะปิ้งหมูอร่อย ๆ ให้กินนะไอ้วัน”
แม่ปั้นป้อนข้าววันเฉลิม
“แม่กับยายมันเอาอะไรให้กินบ้างก็ไม่รู้ ผอมกะหร่องเลยดูซิ มาอยู่กับปู่กับย่าดีกว่านะไอ้วันนะ”
“ลูกโตจนป่านนี้แล้ว ผู้ชายที่ไหนเขาจะเอามัน..”
สันต์แอบมีความหวัง คิดไว้ในใจว่าถ้าเขาแบล็กเมล์ลำยองด้วยเรื่องนี้...เขามีสิทธิจะได้ลูกมาดูแล
เย็นวันนั้น ยายแลหงุดหงิดอารมณ์เสียกลับมาที่เพิงขายขนมเพราะเล่นไพ่เสียมาจากบ่อน ลำยงว่าการพนันไม่เคยทำให้ใครรวย เลยถูกยายแลด่า ลำยองกับลำดวนกลับมาจากพาหุรัดพอดี
“ทำผมมาใหม่สวยดีว่ะลำยอง เอาเงินมาให้แม่ยืมซักร้อยสิวะ แม่จะเอาไปใช้เขา”
“หมดแล้ว ไม่มีแล้ว” ลำยองบอกเสียงห้วน ๆ
“ไม่มีได้ไงวะ ไอ้สันต์มันให้มาหยก ๆ ตั้งหลายร้อย”
“ซื้อผ้า ซื้อของ หมดแล้วแม่”
“พี่สันต์เขาให้ไว้ดูแลไอ้วันมัน พี่ทำยังงี้ได้ยังไง”
“เรื่องของกู มึงหุบปากอีลำยง คนกำลังเครียด ๆ อยู่ แล้วนี่ไอ้วันมันอยู่ไหนแม่” ลำยองถามหาลูกชาย
“ไอ้ปานมันอาสาดูให้ โน่นอยู่กุฏิหลวงลุงโน่น”
ยัยแลชี้ไปทางวัดและเห็นปานเดินกลับมาคนเดียว ลำยองคาดคั้นถามหาวันเฉลิม
“อยู่...อยู่กับหลวงลุง” ปานโกหก
“ไอ้โกหก”
ยายแลพุ่งเข้าดึงหูปานบิด
“มึงบอกมาเดี๋ยวนี้ไอ้ปาน”
“โอ๊ย......พี่สันต์เขาอุ้มมันไปตั้งแต่เพลแล้ว”
ลำยองโมโหชวนยายแล และลำดวนพากันไปที่เรือนแพทันที
“อีปั้น...มึงเอาหลานกูคืนมาเดี๋ยวนี้ อีหัวขโมย...หน็อยเผลอเป็นไม่ได้”
“พูดดี ๆ นะนังแล อย่ามากล่าวหากันพล่อย ๆ”
“มึงไม่มีปัญญาจะหาเงินมาจ่าย มึงก็เลยจะขโมยเอาหน้าด้าน ๆ กูรู้ไส้รู้พุงมึงหรอก” ยายแลใส่เต็มที่
พ่อสินที่กำลังขายของอยู่รีบผละมาปรามให้พูดคุยกันดี ๆ ไม่ต้องเสียงดังทะเลาะกัน ลำยองไม่สนใจสั่งลำดวนให้เข้าไปอุ้มวันเฉลิมคืน สันต์พยายามข่มอารมณ์เต็มที่ทั้งที่โกรธจัด ก่อนจะพูดอ้อนวอนให้เห็นแก่ลูก แต่ลำยองไม่ยอมท่าเดียว
“คนเป็นแม่ มันคิดได้แค่นี้เองเหรอวะ เสียทีที่เกิดมาเป็นคน” แม่ปั้นตำหนิลำยอง
“มึงว่าลูกกูเป็นหมาเรอะอีปั้น”
“หมามันยังห่วงลูกมันไม่ยอมทิ้งลูกมันไปไหนไกลโว้ย”
“งั้นก็ตัวเงินตัวทองน่ะสิ มึงว่าลูกกูเป็นตัวเงินตัวทอง”
“เออ..เป็นอะไร มึงก็พูดของมึงเองทั้งนั้นแหละ”
“พอเถอะแม่ปั้น อายชาวบ้านชาวช่อง เขา”
สันต์เข้ามาปราม ส่วนยายแลถกผ้าถุงชี้หน้าเตรียมลุยเต็มที่
“กูจะตบปากอีแก่นี่ให้ฟันร่วงซักที”
“มาเลย...ไม่กลัวมีดนี่ก็เข้ามาอีแล หลานคนเดียวไม่ใช่ว่ากูอยากได้นักหนา มึงคิดว่าลูกมึงมีปัญญาหาผัวใหม่ได้ฝ่ายเดียวเรอะ ลูกกูก็ยังหนุ่มยังแน่นหาเมียใหม่ที่มันดี ๆ กว่าลูกสาวมึงได้แน่ ลูกสาวมึงซะอีก ถ้าผู้ชายที่ไหนเขารู้ว่ามีลูกมีผัวมาแล้วยังเอาไปทำพันธุ์มันก็โง่สิ้นดี ล่ะ”
“อีปั้น...มึงแช่งลูกกู”
“ไม่มีใครเขาแช่งมันหรอก ไอ้ที่มันคิดมันทำน่ะแหละ แช่งตัวมันเอง”
“แม่..กลับเหอะ” ลำยองหันไปชวนแม่
“กูยังไม่ได้ตบปากมันเลย กูไม่กลับ”
“งั้นแม่ก็อยู่ไปคนเดียวละกัน”
ลำยองเดินลิ่วออกไป ลำดวนอุ้มวันเฉลิมตามติดออกไป ยายแลทำปากเก่งพอเห็นลูกสาวเดินออกไป ก็ชักหวั่น ๆ เลยถ่มน้ำลายปิ๊ดออกมาทิ้งทวน ก่อนจะรีบโกยตามลำยองออกไป
ตาปอเข็นรถขายฝรั่งดองกลับมาถึงบ้าน หิวทั้งข้าวและหิวทั้งเหล้า ไม่เห็นมีใครอยู่บ้านก็โมโห พอดียายแลอารมณ์ค้างกลับมาเลยทะเลาะกัน
“ฝรั่งดองเหลือกลับมาบานเบอะไปกินฝรั่งดองโน่น ขายยังไงวะขายไม่หมด”
“อีคนใจดำ”
“มัวแต่วุ่นวายเรื่องไม่เป็นเรื่องจนข้าวปลาไม่มีคนหุงหา ฉันว่าไอ้วันน่ะคืนให้พี่สันต์เขาไปเถอะ มันจะได้จบ ๆ ซะที”
ลำยงกลับมาถึงบ้านอีกคนให้ความเห็น เลยถูกลำยองตวาด
“กูไม่คืนให้โง่หรอก...เรื่องอะไรขืนกูคืนให้มัน กูก็อดได้เดือนละสามร้อยสิ อยู่มันไปยังงี้ทรมานพวกมันดี อยากให้ไอ้วันมันกินดีอยู่ดี ก็จ่ายเงินมาเยอะ ๆ ละกัน”
“พี่นี่มันเป็นแม่ชนิดไหนกัน” ลำยงส่ายหน้าระอา
“กูเป็นคนเบ่งมันออกมา กูเลี้ยงมันยังไงมันก็เรื่องของกู”
“เวรกรรมของมึงแท้ ๆ ไอ้วัน”
ลำยงรำพึงด้วยความเวทนาสงสารหลานระอาใจ แล้วขนอุปกรณ์การขายขนมเข้าบ้าน ลำดวนห่วงกลัวเสี่ยกวงจะรู้เรื่องวันเฉลิม
“เขาจะรู้ได้ยังไง ถ้ามึงไม่ปากสว่าง”
อ่านละครเรื่อง ทองเนื้อเก้า วันที่ 5 ต.ค. 56
ละครทองเนื้อเก้า บทประพันธ์โดย : โบตั๋นละครทองเนื้อเก้า บทโทรทัศน์โดย : ยิ่งยศ ปัญญา
ละครทองเนื้อเก้า กำกับการแสดงโดย : พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
ละครทองเนื้อเก้า ผลิตโดย : บริษัท แอค-อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด
ละครทองเนื้อเก้า ควบคุมการผลิตโดย : ธัญญา โสภณ
ละครทองเนื้อเก้า ละครแนว : ดราม่าเข้มข้น
ละครทองเนื้อเก้า ออกอากาศทุกวันจันทร์ - อังคาร เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ต่ออากาศต่อจากละครเรื่อง สาปพระเพ็ง
ที่มา เดลินิวส์
